Βιογραφικά

·         Εξόριστος πιθανώς λόγω του ότι ο πατέρας του -τραπεζίτης- ή ο ίδιος είχε παραχαράξει το νόμισμα της Σινώπης. Η παραχάραξη έχει συνδεθεί και με Πυθικό χρησμό που λένε ότι έλαβε (με την έννοια να αλλάξει όσα είναι στάσιμα από την ανθρώπινη συνήθεια)

·         Δύσκολο να ξεχωρίσει ο ανεκδοτολογικός από τον ιστορικό χαρακτήρα των αποσπασμάτων

·         Επίκληση έκαναν και οι Στωικοί για να συνδεθούν μαζί του και επί της ουσίας με τον Αντισθένη (τον δάσκαλο του) και άρα με τον Σωκράτη

·         Μαθητής του Αντισθένη. Δάσκαλος του Κράτη που ο τελευταίος έγινε δάσκαλος του Ζήνωνα

 

Συλλογή σπαραγμάτων

·         Παραδέχεται ότι ίσως οι συνθήκες τις εξορίας τον έκαναν έτσι (18)

·         Διέμενε μισό καιρό στην Κόρινθο και μισό στην Αθήνα. Στην Κόρινθο μάλλον συνάντησε και τον Αλέξανδρο (22). Και από αυτό φαίνεται ο ανεκδοτολογικός χαρακτήρας (41)

·         Στην Αθήνα θα έφτασε 30-40 χρονών (24)

·         Αναγνωρίζει στον Αντισθένη τον τρόπο σκέψης του. Εκείνος του έλεγε ότι ούτε οι περιουσία ούτε οι οικείοι είναι δικά του. Μόνο δικό του πράγμα η «χρήσις φαντασιών», δηλαδή η χρήση της σκέψης του (28). Εκεί εν τέλει βρίσκεται το καλό και το κακό και αυτό πρέπει να προσεχθεί

·         Ο Πλάτωνας τον αποκαλούσε Σωκράτη μαινόμενο (84). Πρέπει ο Διογένης να ιδωθεί περισσότερο ως κριτικός απέναντι στον μέσο Αθηναίο όπως ο Σωκράτης και λιγότερο απέναντι σε βασιλείς και αυτοκράτορες όπως απέναντι στον Αλέξανδρο

·         Για τον Πλάτωνα είπε ότι δεν αξίζει να ασχολείται με την φιλοσοφία αφού τόσα χρόνια δεν στεναχώρησε κανέναν (88)

·         Λόγω της κριτικής του Διογένη, ο Πλάτων προσέθεσε στον ορισμό «ζώον δίπουν άπτερον» για τον άνθρωπο, τη λέξη «πλατυώνυχον (90)

·         Για τον Διογένη, η δουλεία (και η δική του πρωτίστως) και το σχήμα κύριος-δούλος δεν ακύρωνε την ατομική αξία (99)

·         Για τον Ιουλιανό, οι πράξεις του Διογένη ήταν βαθιά θρησκευτικές (112)

·         Για το γήρας, έλεγε ότι όχι μόνο δεν πρέπει να είναι αιτία να παραιτείται ο άνθρωπος αλλά αντιθέτως είναι σαν το τέρμα ενός αγώνα, δηλαδή απαιτεί ακόμη πιο γρήγορο τρέξιμο (115)

·         Πέθανε 80 χρονών, από ωμή τροφή (121) ή από δάγκωμα σκύλου (133) ή από κράτημα της αναπνοής (134). Λέγεται ότι ήταν την ίδια ημέρα με τον θάνατο του Αλεξάνδρου (125)

·         Στο βαθμό που η κρεατοφαγία είναι ενοχλητική για το στομάχι πρέπει να σταματήσει. Και στο βαθμό που το ψήσιμο του φαγητού είναι μια αυτοματοποιημένη διαδικασία, πρέπει να αλλάξει (132)

·         Εξίσου αδιάφορος στάθηκε και στα ταφικά έθιμα (139)

·         Ακόμα και η ανθρωποφαγία δεν ήταν ταμπού στην κυνική φιλοσοφία αφού κάθε τροφή οδηγεί αναγκαία σε μια μορφή κανιβαλισμού. Θεωρητικές βάσεις ομοιάζουν με την θεωρία του Αναξαγόρα (174)

·         Κάποτε σε ένα δείπνο του πετάξαν Κόκκαλα. Και εκείνος απαντώντας, τους κατούρησε. (187)

·         Η σωκρατική παράδοση που φέρεται να συνεχίζει ο Διογένης φαίνεται όταν λέει οτι δαγκώνει τους φίλους για να τους σώσει (196). Σκύλι είναι η ελεγκτική ζωή (198)

·         Ακόμη και το ποτήρι δεν συγκαταλέγεται στα απαραίτητα για τη ζωή αφού μπορεί κάλλιστα κανείς να πίνει με τα χέρια (207)

·         Τύραννοι δεν γίνονται ποτέ αυτοί που τρώνε κρίθινο ψωμί (253)

·         Ο έρωτας είναι ασχολία σχολαζόντων (τεμπέληδων) (255)

·         Για τον γάμο έλεγε ότι οι νέοι είναι νωρίς να παντρεύονται και οι γέροι πολύ αργά (257). Παρόμοια απάντηση είχε δώσει και ο Θαλής

·         Παρότι μισογύνης αναγνώριζε την πρόκληση όταν έλεγε ότι οι εταίρες είναι θανατηφόρο μέλι (266)

·         Όπως και η επαιτεία έτσι και η αποτυχία σε σχέση με τους στόχους ήταν μέρος της κυνικής ελευθερίας. Γι’ αυτό μίλαγε σε αγάλματα (306)

·         Αναγνώριζε και την υπερβολή των πράξεών του αλλά έλεγε ότι όπως και στη μουσική, ο δάσκαλος δίνει ένα τόνο πάνω για να πιάσουν οι μαθητές τον σωστό (330)

·         Για να αποδείξει ότι δεν τον ταράσσουν τα ανθρώπινα χλεύη απάντησε σε κάποιον υβριστή του: «ουκ υβρίζομαι ουδέ γελώμαι» (335)

·         Η φράση «άνθρωπον ζητώ» και ο λύχνος ως σύμβολο κριτικής στα ανθρώπινα ήθη έχει χρησιμοποιηθεί ανά τους αιώνες μέχρι και τον Νίτσε (337)

·         Αναφέρεται ως προσβλητική η χειρονομία με το σήκωμα του μέσου δακτύλου (344)

·         Επιστρέφοντας από τη Σπάρτη στην Αθήνα, είπε πως πάει από τον ανδρωνίτη στον γυναικωνίτη (351)

·         Υπάρχουν αποσπάσματα που υπονοούν την αθεΐα των Κυνικών (405) αν και πιθανώς να συγχέεται κατά λάθος ο Διογένης με τον άθεο Διαγόρα από την Μήλο (411)

·         Το μόνο ορθό πολίτευμα είναι αυτό του σύμπαντος, η εν τω κόσμω πολιτεία (426). Πάντως έχει ερμηνευθεί ότι δεν πρόκειται για κοσμοπολιτισμό με την έννοια τη σύγχρονη αλλά για υποστήριξη της αυτονομίας του ατόμου από κάθε τόπο/ πατρίδα. Όσο για το γάμο και την συνουσία, άφηνε περιθώρια μεγαλύτερα και από αυτά που αφήνει ο Πλάτων

·         Όταν ρωτήθηκε από πού είναι ρώτησε ότι είναι πολίτης του κόσμου («κοσμοπολίτης») (428)

·         Παρουσιάζεται όμως και ειρωνικός απέναντι στην γεωμετρία και την μουσική (442) αφού δεν μπορούν να επηρεάσουν θετική την ηθική ακεραιότητα του ατόμου

·         Αναφορά στην σημερινή παροιμία "τον αράπη κι αν τον τρίβεις... (458)

·         φίλος είναι μια ψυχή σε δυο σώματα (487)

·         Όταν το έσκασε ο δούλος του και τον ρώτησαν γιατί δεν τον ψάχνει απάντησε ότι θα ήταν φοβερό ο δούλος του να μπορεί να ζει χωρίς αυτόν αλλά αυτός χωρίς τον δούλο του (512)

·         Μπροστά σε δυο διαδίκους, κατέκρινε και τους δυο αφού ο ένας είχε κλέψει και ο άλλος δεν είχε χάσει τίποτα (538)

·         Αναφορά για ύπαρξη συστατικών επιστολών (548)

·         Η κριτική του Κικέρωνα στους Κυνικούς είναι ότι αγνοούν το φυσικό αίσθημα της ντροπής (592). Το ίδιο και του Αυγουστίνου (598)